ผู้ลี้ภัยชาวซีเรียที่เดินทางอาศัยอยู่ในอังกฤษเมื่อเกือบทศวรรษที่แล้วและได้รับการฝึกฝนด้านการแพทย์ อาสานำประสบการณ์และความสามารถเข้าช่วยเหยื่อสงครามยูเครนตามรายงานของ ดิ อินดิเพนเดนท์ เมื่อวันพุธ
ในปี 2013 ดร.Tirej Brimo ออกจากซีเรียท่ามกลางสงครามกลางเมืองที่โหดร้ายของประเทศ เขาอยู่ในโรงเรียนแพทย์ปีสุดท้ายเวลานั้น และต่อมาปี 2017 เขาได้สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกในลอนดอน
5 ปีต่อมา คุณหมอ Brimo ซึ่งปัจจุบันเป็นแพทย์ฉุกเฉินในเคมบริดจ์ ได้นำทักษะของเขาไปช่วยเหลือชาวยูเครน
เพื่อที่จะเดินทางไปยังชายแดนยูเครน-โปแลนด์และเมืองลวิฟ Brimo จึงใช้เวลา 7 สัปดาห์ในการลางานที่โรงพยาบาล
“ในซีเรีย ผมหนีออกมา ผมเป็นนักเรียนและรู้สึกทำอะไรไม่ถูก แต่ในยูเครน ผมเลือกทางเดินที่ต่างไปจากเดิม ผมเลือกที่จะอยู่ที่นั่นและยืนหยัดในสิ่งที่ผมเชื่อ” เขากล่าว
เขาช่วยเปิดศูนย์การแพทย์ชั่วคราวในเมืองลวีฟ ซึ่งดูแลผู้ลี้ภัยชาวยูเครนหลายร้อยคน ขณะที่พวกเขาหลบหนีไปทางตะวันออก
กลับมาที่เคมบริดจ์หลังจากการเดินทางปฎิบัติหน้าที่ภาคสนามของเขา คุณหมอ Brimo กล่าวว่า: “ที่สถานีรถไฟลวิฟ สถานการณ์เลวร้ายมาก ทุกวัน เรามีรถไฟหลายสิบขบวนจากยูเครนตะวันออก — รถไฟเต็มไปด้วยผู้บาดเจ็บ และรถไฟเต็มไปด้วยผู้ลี้ภัยที่ต้องการหลบหนีและทิ้งทุกสิ่งไว้เบื้องหลัง
“ในสัปดาห์แรกของผม เราเห็นผู้ป่วย 339 คน ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีในการปรึกษาหารือเพื่อวางแผนการรักษา พวกเขาผ่านอะไรมามากมายและได้เห็นอะไรมากมาย
“บางคนสูญเสียคนที่รัก บางคนทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง และบางคนตกใจมากจนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นรอบตัวพวกเขา”
ประสบการณ์นี้นำความทรงจำอันเจ็บปวดของ Brimo กลับมา “น่าเศร้าที่ความโหดร้ายของสงครามมีความคล้ายคลึงกัน ความน่าสะพรึงกลัวบนใบหน้าของผู้คน เป้สะพายหลังที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบ และเด็กๆ ที่สูญเสียความหวัง คือภาพบางส่วนที่ติดอยู่ในใจผม” เขากล่าว
“สงครามเป็นเหมือนฝันร้ายที่คุณไม่สามารถตื่นขึ้นมาได้ในขณะที่วิงวรขอปาฏิหาริย์ที่ไม่เกิดขึ้น”
“ในฐานะแพทย์ในโลกมนุษยธรรม การต่อสู้ของเราแตกต่างออกไป เราดูแลผู้ที่ได้รับบาดเจ็บจากบาดแผลทุกประเภท ผู้ที่ถูกลืม ผู้รู้สึกว่าถูกปฏิเสธด้วยชีวิตและความโหดร้ายของมัน”
“เราหวังว่าสักวันหนึ่งการดูแลเอาใจใส่เหล่านี้จะถูกจดจำในฐานะแสงเล็กๆ ในการเดินทางของผู้ป่วยของเรา การเดินทางเพื่อรักษาจากทุกสิ่งที่เกิดขึ้น”
Brimo ยกย่องเพื่อนอาสาสมัครของเขาโดยกล่าวไว้ “ในข้อความที่ชัดเจนของความยืดหยุ่นและการปฏิเสธสงครามและความรุนแรงของสงคราม เราเริ่มต้นวันใหม่ด้วยรอยยิ้มและจบวันของเราด้วยการคำวิงวรขอ คำขอที่เราหวังว่าวันหนึ่งจะเกิดขึ้น”