เมื่อดิล ฮอสเซนและภรรยาของเขา อลินเนซา หนีออกจากรัฐยะไข่ของเมียนมาร์ในช่วงที่กองทัพปราบปรามชุมชนชาวโรฮิงยาของพวกเขาในปี 2017 พวกเขาอุ้มอิชารา ลูกสาวแรกเกิดของพวกเขา และวิ่งหนีเอาชีวิตรอด

พ่อแม่สูงอายุของดิลหนีไม่ทันและถูกฆ่าตายขณะที่ครอบครัวกำลังหลบหนี พร้อมกับญาติคนอื่นๆ อีกหลายคน

“พวกเราวิ่งหนีเอาชีวิตรอดฝ่าโคลน เนินเขา และน้ำ โดยมีลูกน้อยผูกติดกับตัวเรา” อลินเนซาเล่า

เกือบเก้าปีต่อมา อิชาราเติบโตขึ้นในค่ายผู้ลี้ภัยในเมืองค็อกซ์บาซาร์ ประเทศบังกลาเทศ ห่างไกลจากหมู่บ้านที่เธอเกิด เธอใช้ชีวิตเกือบทั้งหมดอยู่ในต่างแดน พ่อแม่ของเธอต้องพึ่งพาความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรม ซึ่งลดลงอย่างมากในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา และยังคงรอโอกาสที่จะได้กลับบ้าน

ขณะนี้ ครอบครัวกำลังหวังว่าศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ (ICJ) จะรับรองความโหดร้ายที่กระทำต่อชาวโรฮิงยา ในวันพฤหัสบดีนี้ ศาลสูงสุดของสหประชาชาติมีกำหนดจะประกาศคำตัดสินในคดีฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ครั้งสำคัญที่แกมเบียฟ้องร้องเมียนมาร์

ประเทศแกมเบียยื่นฟ้องคดีเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน 2019 โดยกล่าวหาว่าเมียนมาร์ละเมิดอนุสัญญาว่าด้วยการป้องกันและลงโทษอาชญากรรมฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ปี 1948 ผ่านการกระทำต่อชาวโรฮิงยาโดยกองทัพและกองกำลังรักษาความปลอดภัยอื่นๆ ของเมียนมาร์

ข้อกล่าวหาดังกล่าวเกี่ยวข้องกับปฏิบัติการที่เรียกว่า “การกวาดล้าง” ซึ่งเริ่มต้นในปี 2016 และทวีความรุนแรงขึ้นในเดือนสิงหาคม 2017 โดยแกมเบียระบุว่าเป็นการกระทำที่เข้าข่ายการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์เพื่อทำลายชาวโรฮิงยา ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วน คดีนี้ขอให้ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ (ICJ) พิจารณาความรับผิดชอบของเมียนมาร์ในฐานะรัฐภายใต้อนุสัญญาดังกล่าว

“ศาลจะค้นหาความจริง เราเคยประสบความทุกข์ยาก ดังนั้นเราจึงรู้ดี” ดิลกล่าว พร้อมแสดงความมั่นใจว่าผู้พิพากษาจะรับรู้ถึงความโหดร้ายที่กระทำต่อชาวโรฮิงยา

ผู้ลี้ภัยชาวโรฮิงยามากกว่า 1.2 ล้านคนยังคงอยู่ในบังกลาเทศ ส่วนใหญ่อยู่ในค่ายผู้ลี้ภัยในเมืองค็อกซ์บาซาร์ หลายคนหวังว่าคำตัดสินที่เป็นประโยชน์ต่อพวกเขาจะนำมาซึ่งการยอมรับความทุกข์ทรมานของพวกเขาและเสริมสร้างสิทธิในการกลับบ้านของพวกเขา

แต่ถึงแม้จะมีคำพิพากษาทางกฎหมายครั้งสำคัญที่เป็นประโยชน์ต่อพวกเขา ก็อาจเปลี่ยนแปลงชีวิตของพวกเขาได้ไม่มากนักในทันที เมียนมาร์ยังคงจมอยู่กับสงครามกลางเมือง โดยกองทัพชุดเดิมที่ก่ออาชญากรรมต่อชาวโรฮิงยายังคงอยู่ในอำนาจ ดังนั้นโอกาสที่จะได้กลับไปอย่างปลอดภัยจึงยังคงริบหรี่

สำหรับผู้ลี้ภัยชาวโรฮิงยาจำนวนมาก การใช้ชีวิตเกือบเก้าปีในบังกลาเทศได้นำมาซึ่งความยากลำบากอีกรูปแบบหนึ่ง นั่นคือ การพึ่งพาความช่วยเหลือ ความไม่แน่นอน และชีวิตที่ห่างไกลจากบ้านเกิดที่พวกเขาจากมา

นูรูล อามิน วัย 25 ปี ซึ่งทำงานกับกลุ่มช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมในค่ายผู้ลี้ภัย กล่าวว่า ความแตกต่างระหว่างชีวิตในอดีตของเขาในเมียนมาร์กับสถานการณ์ปัจจุบันนั้นชัดเจนมาก

“ที่บ้านเกิดของผม เรามีบ้าน ต้นไม้ใหญ่ สวน และที่ดินทำกิน เราปลูกอาหารเองได้และไม่ต้องพึ่งพาคนอื่น เราพึ่งพาตนเองได้” เขากล่าว “แต่ที่นี่ เราต้องพึ่งพาคนอื่นเกือบทุกอย่าง ความแตกต่างนั้นราวกับฟ้ากับดิน”

เขากล่าวว่า การพลัดถิ่นเป็นเวลานานหลายปีส่งผลกระทบต่อสุขภาพจิตของเขาอย่างมาก “มันคือภาวะซึมเศร้าตลอด 24 ชั่วโมง รู้สึกราวกับว่าเราสูญเสียโลกไปแล้ว ราวกับว่าโลกทอดทิ้งเรา”

โมฮัมหมัด เรฮาน วัย 18 ปี ในขณะนั้นเป็นเด็กเมื่อการปราบปรามของกองทัพเริ่มต้นขึ้น แต่เขายังคงมีความทรงจำที่ชัดเจน ซึ่งเขาบอกว่าได้ทิ้งร่องรอยไว้ตลอดชีวิต

“สิ่งที่น่าสยดสยองที่สุดที่ผมเห็นคือบ้านเรือนถูกเผา มันทำให้ผมกลัวมาก” เขากล่าว “ตอนนั้นผมยังเด็กมาก และภาพเหล่านั้นทำให้ผมรู้สึกบอบช้ำทางจิตใจ”

เขาหวังว่าศาลจะตระหนักถึงความทุกข์ยากของชาวโรฮิงยาและสิทธิของพวกเขาในการได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกัน

เขากล่าวว่า “หากศาลตัดสินว่าเมียนมาร์มีความผิด ผมคิดว่ามันจะช่วยให้ชุมชนของเราได้กลับคืนมาและทวงคืนสิทธิของเรา”

ความยุติธรรมมีความหมายอย่างไรสำหรับชาวโรฮิงยา

คดีที่ประเทศแกมเบียยื่นฟ้องกล่าวหาว่าเมียนมาร์ละเมิดพันธกรณีภายใต้อนุสัญญาดังกล่าวผ่านการปฏิบัติของกองทัพต่อชาวโรฮิงยา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงการปราบปรามเมื่อปี 2017

สำหรับผู้นำและนักเคลื่อนไหวชาวโรฮิงยา คำตัดสินนี้สำคัญกว่าการที่ศาลจะยอมรับว่าการกระทำเหล่านั้นเป็นการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์หรือไม่ พวกเขาต้องการให้สิทธิและอัตลักษณ์ของตนได้รับการฟื้นฟู และผู้ที่รับผิดชอบจะต้องถูกลงโทษ

โมฮัมหมัด ซูเบียร์ ประธานสมาคมโรฮิงยาแห่งอาระกันเพื่อสันติภาพและสิทธิมนุษยชน กล่าวว่า ชุมชนมีความมั่นใจว่าศาลจะรับรู้ถึงสิ่งที่พวกเขาต้องเผชิญ

“พวกเขาเรียกเราว่าชาวเบงกาลีและก่อการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ต่อเรา” เขากล่าว โดยอ้างถึงการที่เมียนมาร์ปฏิเสธที่จะยอมรับชาวโรฮิงยาเป็นชุมชน “เราเห็นการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ด้วยตาของเราเอง เราได้รับความทุกข์ทรมานจากมัน มีหลักฐานและคำให้การมากพอแล้ว”

ซูเบียร์กล่าวว่า คำตัดสินที่เป็นประโยชน์อาจช่วยปูทางให้พวกเขากลับไปยังเมียนมาร์ได้อย่างมีศักดิ์ศรีและมีสิทธิ “ชีวิตผู้ลี้ภัยแย่กว่าคุกเสียอีก ไม่มีหวัง และมันทนไม่ได้” เขากล่าว “ผมเป็นครูมาประมาณสองทศวรรษและได้รับการเคารพนับถืออย่างกว้างขวางในเมียนมาร์ ตอนนี้ผมต้องใช้ชีวิตผู้ลี้ภัย เราอยากกลับไป”

นายซานลวิน นักเคลื่อนไหวชาวโรฮิงยาและผู้ร่วมก่อตั้งกลุ่มพันธมิตรเพื่ออิสรภาพโรฮิงยา กล่าวว่า ความยุติธรรมที่แท้จริงนั้นจำเป็นต้องมีมากกว่าแค่คำตัดสินของศาล

เขากล่าวว่า “สำหรับเรา ความยุติธรรมที่มีความหมายไม่ได้หมายถึงเพียงแค่คำพิพากษาของศาลเท่านั้น แต่หมายถึงการยอมรับตัวตนของเรา การฟื้นฟูสิทธิของเรา ความยุติธรรมสำหรับเหยื่อทุกคน และโอกาสที่จะได้กลับสู่มาตุภูมิอย่างปลอดภัย สร้างชีวิตใหม่ และใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและมีศักดิ์ศรี”

เขากล่าวว่า นั่นจะต้องมีการรับประกันสิทธิพลเมือง สิทธิที่เท่าเทียมกัน และการยอมรับชาวโรฮิงยาในฐานะกลุ่มชาติพันธุ์ นอกจากนี้ ผู้ลี้ภัยจะต้องสามารถกลับไปยังหมู่บ้านเดิมของตนและได้รับสิทธิเช่นเดียวกับชุมชนอื่นๆ ในเมียนมาร์

นายเนย์ ซาน ลวิน กล่าวว่า “หากศาลยอมรับว่ามีการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวโรฮิงยาเกิดขึ้น ประชาคมระหว่างประเทศ รวมถึงสหประชาชาติ ต้องรับประกันว่าคำพิพากษาจะถูกนำไปปฏิบัติโดยไม่ล่าช้า และผู้รับผิดชอบจะต้องถูกลงโทษ”

แต่ถึงแม้ศาลจะไม่ตัดสินว่าเมียนมาร์มีความผิดฐานฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ เขากล่าวเสริมว่า การต่อสู้เพื่อความยุติธรรมก็จะยังคงดำเนินต่อไป

นายเนย์ ซาน ลวิน กล่าวว่า “คำตัดสินเช่นนั้นจะไม่ลบล้างความทุกข์ทรมานของเรา หรือขจัดความจำเป็นในการรับผิดชอบ ความมุ่งมั่นของเราต่อความยุติธรรมไม่ได้ขึ้นอยู่กับคำตัดสินเพียงครั้งเดียว”

คำตัดสินครั้งสำคัญ แต่จะมีการเปลี่ยนแปลงอะไรบ้าง?

คำตัดสินนี้อาจส่งผลกระทบในวงกว้างเกินกว่าชุมชนชาวโรฮิงยา

ไมเคิล คูเกลแมน นักวิจัยอาวุโสประจำภูมิภาคเอเชียใต้ของสภาแอตแลนติก กล่าวว่า ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ (ICJ) ไม่เคยตัดสินว่ารัฐใดรับผิดชอบต่อการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ดังนั้น คำตัดสินที่ออกมาต่อต้านเมียนมาร์จึงจะมีผลกระทบอย่างมากต่อกฎหมายระหว่างประเทศ

เขากล่าวว่าเรื่องนี้จะมีผลกระทบต่อบังกลาเทศด้วยเช่นกัน ซึ่งเป็นประเทศที่ให้ที่พักพิงแก่ผู้ลี้ภัยชาวโรฮิงยาจำนวนมากที่สุดในโลกมานานหลายปีแล้ว “หากศาลตัดสินว่าชาวโรฮิงยาตกเป็นเหยื่อของการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ก็มีแนวโน้มที่จะเกิดแรงกดดันอย่างมากต่อรัฐบาลบังกลาเทศให้ให้การสนับสนุนและคุ้มครองชาวโรฮิงยาในดินแดนของตนมากขึ้น” คูเกลแมนกล่าว “หากศาลไม่ตัดสินเช่นนั้น แรงกดดันก็จะไม่มากเท่านี้”

นาซีร์ อุดดิน ศาสตราจารย์ด้านมานุษยวิทยาแห่งมหาวิทยาลัยจิตตะกง ผู้เขียนงานวิจัยเกี่ยวกับชุมชนนี้อย่างกว้างขวาง กล่าวว่า คำตัดสินที่เป็นคุณจะทำให้การกระทำโหดร้ายที่กระทำต่อชาวโรฮิงยาในปี 2017 ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการภายใต้กรอบกฎหมายระหว่างประเทศ

เขากล่าวเพิ่มเติมว่า การดำเนินการดังกล่าวจะทำให้ข้อเรียกร้องทางการเมืองของชุมชนมีพื้นฐานทางกฎหมายที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้นด้วย

“วิกฤตการณ์โรฮิงยาถูกมองว่าเป็นประเด็นต่อรองทางการเมืองอยู่บ่อยครั้ง แต่เมื่อศาลตัดสินว่าเมียนมาร์รับผิดชอบต่อการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ข้อเรียกร้องเหล่านั้นจะมีพื้นฐานทางกฎหมายที่แข็งแกร่งขึ้น” เขากล่าว “การกล่าวสุนทรพจน์ทางการเมืองกับการมีคำพิพากษาทางกฎหมายสนับสนุนข้อเรียกร้องนั้นแตกต่างกัน”

กรณีนี้อาจเป็นการยืนยันหลักการที่ว่า ประเทศที่ไม่ได้รับผลกระทบโดยตรงจากความโหดร้ายทารุณก็ยังสามารถยื่นฟ้องคดีภายใต้อนุสัญญาว่าด้วยการป้องกันและลงโทษอาชญากรรมฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ได้ ประเทศแกมเบียไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ในเมียนมาร์ แต่ก็ยื่นฟ้องคดีต่อศาลเช่นกัน

นายอุดดินกล่าวว่า คำตัดสินที่ออกมาเป็นผลเสียต่อเมียนมาร์จึงอาจส่งผลกระทบต่อคดีในอนาคตที่เกี่ยวข้องกับการกล่าวหาว่ามีการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในที่อื่นๆ ด้วย

แต่เขาเตือนว่าเกณฑ์ทางกฎหมายสำหรับการพิสูจน์การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์นั้นสูงมาก ศาลต้องพิสูจน์ให้เห็นว่ามีเจตนาเฉพาะเจาะจงที่จะทำลายกลุ่มที่ได้รับการคุ้มครองทั้งหมดหรือบางส่วน เมียนมาร์โต้แย้งว่าปฏิบัติการในปี 2017 ของตนเป็นมาตรการปราบปรามการก่อความไม่สงบ

อุดดินกล่าวว่า “ผมไม่คาดหวังว่าศาลจะตัดสินออกมาอย่างชัดเจนขาวดำเสมอไป ศาลอาจยอมรับบางแง่มุมของคดี ในขณะที่ตรวจสอบแง่มุมอื่นๆ อย่างละเอียดถี่ถ้วน”

เขากล่าวเสริมว่า คำตัดสินที่ไม่ยอมรับข้อกล่าวหาเรื่องการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ อาจยิ่งเสริมสร้างสิ่งที่เขาเรียกว่า “การเมืองแห่งการปฏิเสธ” และบั่นทอนความเชื่อมั่นในความยุติธรรมระหว่างประเทศ

“ผมเกรงว่าขณะนี้การปฏิเสธการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์กำลังมีชัยเหนือการยอมรับการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ทั่วโลก ซึ่งจะทำให้การก่ออาชญากรรมโหดร้ายในอนาคตดูเหมือนจะไม่ต้องรับโทษ”

คูเกลแมนกล่าวว่า การตัดสินว่ามีการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์อาจทำให้เกิดเสียงเรียกร้องจากประชาคมระหว่างประเทศให้ดำเนินคดีทางกฎหมายเพิ่มเติมต่อทางการทหารของเมียนมาร์ แต่เขาเตือนว่า การตอบสนองจากประเทศเพื่อนบ้านน่าจะค่อนข้างจำกัด

คูเกลแมนกล่าวว่า “แม้ว่าคำตัดสินว่าเป็นการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์จะเป็นเรื่องที่น่าตกใจ แต่ประเทศเพื่อนบ้านของเมียนมาร์ก็คงจะยังคงใช้ท่าทีที่เน้นความเป็นจริงต่อไป และแน่นอนว่าสิ่งนี้จะเป็นประโยชน์ต่อระบอบการปกครอง”

เส้นทางยาวไกลสู่บ้าน

แม้ว่าศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ (ICJ) จะมีคำตัดสินที่เป็นประโยชน์ต่อชาวโรฮิงยา แต่ก็ไม่รับประกันว่าชาวโรฮิงยาจะสามารถกลับไปยังเมียนมาร์ได้อย่างปลอดภัย

สงครามกลางเมืองของประเทศได้เปลี่ยนแปลงดุลอำนาจในรัฐยะไข่ไปอย่างสิ้นเชิง กองทัพอาระกัน ซึ่งเป็นกลุ่มกบฏ ได้เข้าควบคุมพื้นที่เกือบทั้งหมดของรัฐ รวมถึงพื้นที่ทางตอนเหนือซึ่งเป็นที่ที่ผู้ลี้ภัยชาวโรฮิงยาจำนวนมากหลบหนีออกมา

โทมัส คีน จากกลุ่มวิเคราะห์วิกฤตการณ์ระหว่างประเทศ (International Crisis Group) กล่าวว่า กลุ่มดังกล่าวจะเป็นพันธมิตรที่จำเป็นในการหารือเรื่องการส่งตัวกลับประเทศในอนาคต

แต่ความสัมพันธ์ระหว่างกองทัพอาระกันและชุมชนโรฮิงยาได้รับความเสียหายอย่างหนักจากความขัดแย้งนี้ เขากล่าว ในปี 2024 กลุ่มติดอาวุธโรฮิงยาได้ร่วมรบเคียงข้างกองทัพเมียนมาร์ต่อต้านกองทัพอาระกัน ขณะที่กองทัพเมียนมาร์ก็เกณฑ์ชาวโรฮิงยาเข้าร่วมกองกำลังติดอาวุธด้วยเช่นกัน นับตั้งแต่นั้นมา กองทัพอาระกันถูกกล่าวหาว่าละเมิดสิทธิมนุษย์ชนชาวโรฮิงยา ขณะที่กลุ่มติดอาวุธโรฮิงยาได้ก่อเหตุโจมตีในรัฐยะไข่ตอนเหนือ

“ความรุนแรงนี้ได้บั่นทอนความไว้วางใจระหว่างชาวโรฮิงยาอย่างมาก ซึ่งหลายคนมองว่ากองทัพอาระกันนั้นเทียบเท่าหรืออาจเลวร้ายกว่ากองทัพเมียนมาร์ และกองทัพอาระกันที่มองว่าชาวโรฮิงยาเป็นภัยคุกคามต่อความมั่นคง” คีนกล่าว “การขาดความไว้วางใจระหว่างทั้งสองฝ่ายเป็นอุปสรรคสำคัญต่อการส่งตัวกลับประเทศ และอาจต้องใช้เวลาหลายปีในการทำงานอย่างอดทนเพื่อปรับปรุงความสัมพันธ์”

เขากล่าวว่า การสู้รบที่ยังคงดำเนินอยู่ทำให้การกลับไปนั้นยากยิ่งขึ้นไปอีก

“กองทัพอาระกันแทบจะไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยได้เลยในขณะที่สงครามยังดำเนินอยู่” คีนกล่าว “การยุติความขัดแย้งในรัฐยะไข่จะเป็นก้าวแรกสู่การส่งตัวกลับประเทศ แต่ก็ยังมีหนทางอีกยาวไกลกว่าจะทำให้สำเร็จ”

นอกจากนี้ คีนยังสงสัยว่าคำตัดสินว่าเป็นการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์จะช่วยเพิ่มอำนาจต่อรองให้ประชาคมระหว่างประเทศในการกดดันรัฐบาลทหารของเมียนมาร์ได้มากน้อยเพียงใด

ทางการเมียนมาร์กล่าวว่าพวกเขายินดีที่จะอนุญาตให้ชาวโรฮิงยาเดินทางกลับประเทศเมื่อสถานการณ์ด้านความปลอดภัยเอื้ออำนวย นอกจากนี้ยังแสดงความเต็มใจที่จะให้สัญชาติแก่ผู้ลี้ภัย โดยมีเงื่อนไขว่าผู้ลี้ภัยต้องไม่ยืนกรานที่จะได้รับการยอมรับว่าเป็นชาวโรฮิงยา

เขากล่าวเตือนว่า การตัดสินว่ามีการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์อาจทำให้ทางการทหารของเมียนมาร์ต่อต้านแรงกดดันจากนานาชาติมากขึ้น และนำไปสู่การจำกัดการทำงานของสหประชาชาติและองค์กรระหว่างประเทศอื่นๆ มากยิ่งขึ้น

“ผมเกรงว่าการตัดสินว่าเมียนมาร์ก่ออาชญากรรมฆ่าล้างเผ่าพันธุ์จะยิ่งทำให้เนปยีดอว์ดื้อรั้นมากขึ้น” เขากล่าว โดยอ้างถึงเมืองหลวงของเมียนมาร์ “ผมคิดว่ายังมีความเสี่ยงที่จะเกิดปฏิกิริยาต่อต้านในวงกว้างภายในเมียนมาร์ หรือในหมู่ชาวเมียนมาร์เอง ซึ่งหลายคนอาจยังคงมองชาวโรฮิงยาว่าเป็นผู้อพยพผิดกฎหมาย”

ความกังวลดังกล่าวสะท้อนให้เห็นในหมู่ผู้ลี้ภัยชาวโรฮิงยาด้วยเช่นกัน นูรุล อามิน เยาวชนชาวโรฮิงยา กล่าวว่า คำตัดสินที่เป็นประโยชน์ไม่ควรถูกมองว่าเป็นชัยชนะของชุมชนแต่เพียงผู้เดียว

“ยังมีกลุ่มชาติพันธุ์อื่นๆ อีกมากมายในเมียนมาร์ที่กำลังถูกโจมตี เราต้องการให้พวกเขาอยู่อย่างสงบสุข มีการฟื้นฟูประชาธิปไตย และอยู่ร่วมกันอย่างสันติ” เขากล่าว “เราต้องการความยุติธรรมและสิทธิของเราคืนมา แต่เราก็ต้องการให้ทุกกลุ่มชาติพันธุ์ในเมียนมาร์สามารถใช้ชีวิตอย่างสงบสุขโดยปราศจากความหวาดกลัวต่อกองทัพ”

นาซีร์ อุดดิน กล่าวว่า คำตัดสินนี้อาจให้การรับรองทางกฎหมายและสร้างแรงกดดันจากนานาชาติต่อเมียนมาร์ได้ แต่ไม่สามารถนำผู้ลี้ภัยกลับบ้านได้โดยตรง

เขากล่าวว่า “เราไม่ควรคิดไปเองว่าคำตัดสินที่เป็นประโยชน์ของศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ (ICJ) จะหมายความว่าชาวโรฮิงยาจะได้กลับบ้านในวันรุ่งขึ้น เรื่องเหล่านี้ต้องใช้เวลา ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงได้ในชั่วข้ามคืน”

คีนกล่าวว่าบังกลาเทศจำเป็นต้องมีส่วนร่วมกับผู้มีบทบาทต่างๆ ในความขัดแย้งของเมียนมาร์ แทนที่จะพึ่งพาฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเพียงฝ่ายเดียว เขากล่าวว่าธากาควรสร้างช่องทางสำหรับการเจรจาอย่างต่อเนื่องกับกองทัพอาระกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องการส่งตัวกลับประเทศ ความมั่นคงชายแดน การค้า และความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรม

สำหรับดิลและอลินเนซา คำถามที่สำคัญกว่านั้นคือ ลูกสาวของพวกเขาจะมีโอกาสเติบโตขึ้นในประเทศที่เธอเกิด พร้อมกับสิทธิและความปลอดภัยที่พ่อแม่ของเธอสูญเสียไปหรือไม่?

“เราสูญเสียชีวิต ทรัพย์สิน และผู้คนไปแล้ว” อลินเนซา กล่าว “ชีวิตผู้ลี้ภัยที่เรากำลังใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ไม่มีอนาคตสำหรับเราและลูกๆ ของเรา เราอยากกลับบ้านและใช้ชีวิตอย่างสงบสุข”

ความคิดเห็น

comments

By admin

ข่าวที่น่าสนใจ