ทั่วหุบเขา ยอดเขาสูงชัน และที่ราบชายฝั่งของภูมิภาคจาซานทางตะวันตกเฉียงใต้ของซาอุดีอาระเบีย ประเพณีปากเปล่าโบราณที่รู้จักกันในท้องถิ่นว่า “ตาร์วีอัต อัล-ราอี” ยังคงดังก้องกังวานสืบต่อกันมา โดยรักษาความรู้ด้านการเลี้ยงสัตว์และการจัดการที่ดินตามฤดูกาลที่สืบทอดกันมาหลายศตวรรษ
เสียงเรียกของคนเลี้ยงสัตว์ที่เป็นจังหวะยังคงเป็นเครื่องมือสำคัญในการทำงานในภูมิภาคที่มีปศุสัตว์มากกว่า 7.8 ล้านตัว โดยทำหน้าที่ทั้งเป็นเข็มทิศนำทางและภาษาร่วมกันระหว่างคนเลี้ยงสัตว์และสัตว์ของพวกเขา
จากข้อมูลของสำนักงานภูมิภาคกระทรวงสิ่งแวดล้อม น้ำ และเกษตรกรรม พบว่า จังหวัดจาซานมีปศุสัตว์มากกว่า 7.8 ล้านตัว โดยมีผู้เลี้ยงปศุสัตว์ที่ได้รับใบอนุญาตจำนวน 23,405 ราย
แกะเป็นสัตว์ที่มีสัดส่วนมากที่สุดในฝูงสัตว์ของภูมิภาค โดยมีจำนวนมากกว่า 4 ล้านตัว รองลงมาคือแพะมากกว่า 3.6 ล้านตัว วัว 130,161 ตัว และอูฐ 79,478 ตัว
ผู้เลี้ยงสัตว์ในท้องถิ่นเน้นย้ำว่า การเลี้ยงสัตว์ในพื้นที่ภูเขาทางตะวันตกเฉียงใต้ต้องการมากกว่าแค่การให้อาหารและน้ำขั้นพื้นฐาน
การปฏิบัติงานดังกล่าวต้องอาศัยความเข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับเส้นทางการเลี้ยงสัตว์ที่เปลี่ยนแปลงไป พืชพรรณท้องถิ่น แหล่งน้ำตามฤดูกาล จิตวิทยาของสัตว์ และความอดทนทางกายภาพในการฝ่าฟันภูมิประเทศที่อันตราย
ความเชี่ยวชาญเฉพาะด้านนี้ได้รับการสืบทอดมาจากรุ่นสู่รุ่น และเป็นรากฐานสำคัญของการผลิตปศุสัตว์ ซึ่งเป็นอาชีพหลักของชาวชนบทและเป็นเสาหลักที่สำคัญของความมั่นคงทางอาหารในระดับภูมิภาค
การถ่ายทอดทางปากเปล่าเป็นรากฐานทางด้านเสียงของงานฝีมือที่สืบทอดกันมานี้
คนเลี้ยงสัตว์ใช้ระดับเสียงและจังหวะการเปล่งเสียงที่แตกต่างกันไปตามคำสั่งเฉพาะต่างๆ ตั้งแต่เสียงเรียกฝูงสัตว์ที่กระจัดกระจายให้กลับไปยังทุ่งหญ้าสดใหม่ในยามรุ่งอรุณ ไปจนถึงสัญญาณความถี่ต่ำที่ใช้รวบรวมฝูงสัตว์อย่างปลอดภัยเพื่อเดินทางกลับบ้านก่อนพลบค่ำ
ฝูงสัตว์จะจดจำและตอบสนองต่อโทนเสียงเฉพาะของผู้ดูแลโดยสัญชาตญาณ
ในหุบเขาหินของบัลกาซี ในเขตผู้ว่าการอัล-ไอดาบี โมฮัมเหม็ด อัล-กาซวานี นักอนุรักษ์มรดกพื้นบ้าน ยังคงสืบทอดและบันทึกประเพณีนี้ต่อไป เสียงเรียกของเขาดังก้องไปทั่วช่องเขาด้วยจังหวะที่ฝังแน่นอยู่ในความทรงจำร่วมกันของชุมชน
อัล-กาซวานีตั้งข้อสังเกตว่า การเรียกร้องดังกล่าวเป็นการยกระดับการเลี้ยงสัตว์ให้เหนือกว่าการใช้แรงงานประจำวัน ไปสู่การเป็นสินทรัพย์ทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ ซึ่งมีรากฐานมาจากความรู้ทางนิเวศวิทยาแบบดั้งเดิม
เขากล่าวว่า ตลอดหลายศตวรรษ เสียงนี้ได้ถักทอเข้ากับภูมิประเทศของทุ่งหญ้าในเมืองจาซาน สะท้อนให้เห็นถึงความสัมพันธ์อันยั่งยืนระหว่างคนเลี้ยงสัตว์ สัตว์เลี้ยง และผืนดิน
